Dziura ozonowa

Duże ubytki ozonu w stratosferze; zjawisko to zauważono po raz pierwszy w latach siedemdziesiątych nad Antarktydą; było istotnym bodźcem do podpisania przez społeczność międzynarodową Konwencji Wiedeńskiej i Protokołu Montrealskiego. Począwszy od lat dziewięćdziesiątych dziura ozonowa nad Antarktydą pojawia się co roku we wrześniu i październiku. Ubytki ozonu w stratosferze są coraz większe, trwają coraz dłużej i obejmują coraz większy obszar. Po 1994 roku obserwowano przejściowo nawet całkowity zanik ozonu w kilkukilometrowej dolnej warstwie stratosfery. Nad półkulą północną nie obserwuje się tak spektakularnych ubytków ozonu, ale następuje jednak stopniowe ubożenie ozonu w atmosferze, w tempie kilku procent na dekadę, największe nad Arktyką na wiosnę. Dowiedziono, że powstaniu dziury ozonowej sprzyja wysokie stężenie chloru oraz bardzo niskie temperatury, na poziomie - 80^oC.

 

 

© Fundacja Ochrony Warstwy Ozonowej PROZON 2006 - 2010